ประวัติ พระอาจารย์สมศักดิ์ อุตฺตโม(ญาถ่านเบิ้ม)วัดวังม่วง อ.เขมราฐ จ.อุบลราชธานี

[maxna]

สีผึ้ง พญาหำคำหลวง

[maxna]

หนังสือข้อปฏิบัติการเลื่อนขั้น
สายธรรมอุตฺตโมบารมี(สายอุตฺตมะอุตฺตโม)

[maxna]

กฎระเบียบคุณสมบัติการเลื่อนขั้นครูธรรมยุวทูต
และข้อห้ามให้ถือเป็นกฎเหล็กของครูธรรมยุวทูต

[maxna]

กฎระเบียบการสอบเลื่อนขั้นครูธรรมในแต่ละปี
และข้อห้ามให้ถือเป็นกฎเหล็กของครูธรรม

[naKa]

ทำเนียบผู้สืบทอดสายธรรมอุตฺตโมบารมี(สายอุตฺตมะอุตฺตโม)

[naKa]

หนังสือผู้รับรอง ปี69

[naKa]

ประวัติ ครูธรรมใหญ่เวด สีจันทะวง ผู้สืบทอดรุ่นที่ 3 ฆราวาสผู้เรืองเวทย์ แห่งดินแดนลุ่มแม่น้ำโขง

…ประวัติโดยสังเขปของครูธรรมใหญ่เวด…
…ครูธรรมใหญ่เวด ถือกำเนิดเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2523 โดยมีภูมิหลังทางครอบครัวสืบเชื้อสายมาจากชาวลาว ณ เมืองสองคอน แขวงสะหวันนะเขต สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว สำหรับประวัติส่วนตัวในด้านครอบครัวนั้น ท่านเป็นบุตรในจำนวนพี่น้องร่วมสายเลือดทั้งหมด 4 คน โดยมีพี่สาว 2 คน และพี่ชาย 1 คน…

…ภูมิหลังครอบครัวและวิถีชีวิต…
ในส่วนของพื้นฐานครอบครัว บิดาของท่านประกอบอาชีพรับราชการทหารในกองทัพแห่งพระราชอาณาจักรลาว โดยดำรงตำแหน่งในหน่วยรบพิเศษกองกำลังพลร่ม นอกจากภารกิจด้านความมั่นคงแล้ว ครอบครัวยังประกอบอาชีพเกษตรกรรมควบคู่ไปกับการค้าขายแลกเปลี่ยนสินค้าบริเวณชายแดนไทย-ลาวมาอย่างต่อเนื่อง…

…สถานการณ์ความไม่สงบภายในประเทศได้นำไปสู่จุดเปลี่ยนครั้งสำคัญทางประวัติศาสตร์ เมื่อสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวได้มีการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองครั้งใหญ่ในปี พ.ศ. 2518 โดยในวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ขบวนการประเทศลาวสามารถเข้ายึดอำนาจได้เป็นผลสำเร็จ ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนผ่านระบอบการปกครองจากระบอบราชาธิปไตยภายใต้ราชอาณาจักรลาว สู่การสถาปนาเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ดังเช่นในปัจจุบัน…

…เส้นทางการอพยพและการเริ่มต้นชีวิตในต่างแดน…
…จากเหตุการณ์ความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองดังกล่าว บิดาของท่านได้ตัดสินใจพาภรรยาอพยพข้ามฝั่งมายังประเทศไทยเพื่อความปลอดภัยในปี พ.ศ. 2518 ต่อมาในปี พ.ศ. 2519 บิดาของท่านจึงได้เดินทางติดตามมาสมทบที่ศูนย์พักพิงชั่วคราว จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งเป็นสถานที่ที่ครูธรรมใหญ่เวดได้ถือกำเนิดขึ้นในช่วงเวลาแห่งการลี้ภัยนั้น…

…ต่อมาในปี พ.ศ. 2529 ขณะที่มีอายุได้ 6 ปี ครูธรรมใหญ่เวดได้รับการขึ้นทะเบียนโดยสำนักงานข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ (UNHCR) เพื่อเข้าสู่กระบวนการเตรียมความพร้อมสำหรับการเดินทางไปตั้งถิ่นฐานใหม่ ณ ประเทศที่สาม คือ สหรัฐอเมริกา …

…ประวัติการศึกษาและการสืบทอดวิชาอาคม…
…ภายหลังการเดินทางถึงสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2529 ครูธรรมใหญ่เวดได้เข้ารับการศึกษาในระบบขั้นพื้นฐานตามมาตรฐานของสหรัฐอเมริกา ควบคู่ไปกับการศึกษาเล่าเรียนในสายวิชาจิตวิญญาณและเวทมนตร์คาถาอาคม ซึ่งได้รับการถ่ายทอดโดยตรงจากเหล่าครูบาอาจารย์ผู้ทรงภูมิธรรมที่ได้อพยพมาพร้อมกัน ประกอบด้วย พ่อใหญ่ธรรมสม, พ่อใหญ่ธรรมบุญ, พ่อใหญ่ธรรมเชียงสา, พ่อใหญ่ธรรมบุญเหลือ และญาถ่านสุนทร อินทาทิราช ซึ่งถือเป็นการบ่มเพาะองค์ความรู้ทั้งในทางโลกและทางธรรมตั้งแต่วัยเยาว์…

…เส้นทางชีวิตและการสืบทอดสรรพวิชา…
เมื่อสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย (High School) ครูธรรมใหญ่เวดได้เข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษา ณ มหาวิทยาลัยท้องถิ่นในสหรัฐอเมริกา กระทั่งในปี พ.ศ. 2545 ท่านได้ตัดสินใจพักการศึกษาเพื่อเข้าประจำการในกองทัพบกสหรัฐอเมริกา โดยปฏิบัติหน้าที่เรื่อยมาจนถึงปี พ.ศ. 2550 จึงได้ตัดสินใจลาออกจากราชการทหาร เพื่อไปปฏิบัติหน้าที่ในหน่วยงานประจำกองบัญชาการ ณ ภูมิภาคตะวันออกกลาง…

…ในช่วงเวลาที่ได้รับอนุญาตให้พักผ่อนจากการปฏิบัติภารกิจ ท่านได้เดินทางกลับไปยังภูมิลำเนาเดิม ณ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ซึ่งถือเป็นโอกาสสำคัญที่ท่านได้ศึกษาเล่าเรียนวิชามนต์คาถาอาคมอย่างเข้มข้นต่อจาก พ่อใหญ่ธรรมถุ่น ผู้เป็นตาแท้ๆ ของท่าน…

…ด้วยความมุ่งมั่นในการสืบทอดสรรพวิชา ครูธรรมใหญ่เวดได้เดินทางไปฝากตัวเป็นศิษย์ของ ญาถ่านมหากัส ผู้เป็นทายาทธรรมและผู้สืบทอดวิชาจาก ญาถ่านสำเร็จลุน แห่งวัดบ้านเฮือนหิน นอกจากนี้ ท่านยังได้เดินทางไปศึกษาวิทยาคมเพิ่มเติมกับ ญาถ่านหนูรัก ปะริปุนโณ ซึ่งเป็นศิษย์ผู้สืบทอดวิชาจาก ญาถ่านนน แห่งวัดบ้านละหาโคก เมืองสองคอน แขวงสะหวันนะเขต เพื่อต่อยอดภูมิปัญญาทางจิตวิญญาณอย่างลึกซึ้ง…

…เส้นทางการศึกษาเล่าเรียนวิชาอาคมในประเทศไทย…
…ภายหลังจากนั้น ครูธรรมใหญ่เวดได้มีโอกาสเดินทางข้ามฝั่งมายังประเทศไทย และด้วยความมุ่งมั่นในการสืบทอดภูมิปัญญาอาคม ท่านจึงได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของครูบาอาจารย์ผู้ทรงวิทยาคุณหลายท่าน เริ่มต้นจากการเข้าศึกษากับ ญาถ่านมหาดี จังหวัดร้อยเอ็ด ผู้เป็นทายาทธรรมและผู้สืบทอดวิชา "ฝนแสนห่า" ฉบับสมบูรณ์ของญาถ่านสำเร็จลุน…

….ต่อมาท่านได้เดินทางไปศึกษาเพิ่มเติมกับ พ่อครูกาหลง จันทวังโส ผู้สืบทอดวิชาจากญาถ่านเก่ง แห่งวัดดงแถบ ซึ่งเป็นศิษย์สายตรงของญาถ่านสำเร็จลุน นอกจากนี้ ท่านยังได้รับการประสิทธิ์ประสาทวิชาจาก ครูน้อย นารายณ์ พลิกแผ่นดิน ผู้เป็นศิษย์เอกของพ่อครูกาหลงอีกด้วย…

…กระทั่งในปี พ.ศ. 2561 ครูธรรมใหญ่เวดได้ตัดสินใจฝากตัวเป็นศิษย์ของ ญาถ่านเบิ้ม อุตฺตโม ซึ่งเป็นผู้สืบทอดวิชาสายญาถ่านสำเร็จลุนในลำดับที่ 3 นับเป็นการต่อยอดและรวบรวมสรรพวิชาอาคมจากสายวิชาสำคัญต่างๆ อย่างครบถ้วนสมบูรณ์…  

…ประวัติการทำงานและประสบการณ์วิชาชีพ…
…ครูธรรมใหญ่เวดได้เริ่มต้นเส้นทางอาชีพด้วยการเข้าประจำการในกองทัพบกแห่งสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2545 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญในการเสริมสร้างระเบียบวินัยและศักยภาพทางร่างกายและจิตใจ…

…ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ท่านได้ตัดสินใจก้าวเข้าสู่บทบาทในระดับสากล โดยเข้าปฏิบัติงานในกองบัญชาการ ณ ภูมิภาคตะวันออกกลาง ซึ่งท่านได้ดำรงตำแหน่งและสั่งสมประสบการณ์การทำงานอันทรงคุณค่าในหน่วยงานดังกล่าวมาอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน…

…ประสบการณ์ปาฏิหาริย์และกิตติศัพท์แห่งอาคม…
…เหตุการณ์สำคัญที่เป็นจุดเริ่มต้นของกิตติศัพท์ด้านวิชาอาคมของครูธรรมใหญ่เวด เกิดขึ้นในช่วงปี พ.ศ. 2551 ขณะที่ท่านปฏิบัติภารกิจประจำกองบัญชาการในภูมิภาคตะวันออกกลาง ท่ามกลางสถานการณ์สงครามระหว่างสหรัฐอเมริกาและอัฟกานิสถาน ในช่วงเวลาที่เกิดการโจมตีด้วยอาวุธหนัก ท่านได้อาศัยไหวพริบเข้าสู่ที่กำบัง โดยมีเหตุการณ์จรวดตกลงใกล้ตัวในระยะเพียง 15 เมตร แรงอัดจากสะเก็ดระเบิดส่งผลให้เกิดแรงกระแทกอย่างรุนแรง ทว่าท่านกลับรอดพ้นจากภยันตรายโดยไม่ได้รับบาดแผลใดๆ ซึ่งเหตุการณ์ในครั้งนั้นได้รับความเชื่อมั่นจากเหล่าผู้ศรัทธาว่าเป็นเพราะบารมีแห่งครูบาอาจารย์ที่ท่านได้ร่ำเรียนมาคุ้มครองปกปักษ์รักษา…

…จากประสบการณ์เฉียดตายดังกล่าว ท่านได้เริ่มจัดสร้างเครื่องรางของขลังเพื่อมอบให้แก่ลูกศิษย์ที่เป็นทหารในหน่วยรบพิเศษเพื่อใช้เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจและคุ้มครองตนเอง ในเวลาต่อมาได้เกิดเหตุการณ์ปะทะกับกลุ่มผู้ก่อการร้าย ซึ่งลูกศิษย์ที่ได้รับเครื่องรางจากท่านต่างประสบเหตุถูกยิงแต่ไม่ได้รับอันตรายใดๆ ด้วยอานุภาพแห่งวิชาอาคมแคล้วคลาดที่ช่วยปกป้องคุ้มครองให้รอดพ้นจากภัยพิบัติ กิตติศัพท์ความศักดิ์สิทธิ์นี้ได้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้มีผู้คนจำนวนมากเดินทางมาฝากตัวเป็นศิษย์เพื่อขอบารมีเครื่องรางไปติดตัว และต่างได้รับประสบการณ์ปาฏิหาริย์ด้วยตนเองในหลายวาระ…

…นอกเหนือจากประสบการณ์ในแดนศึกแล้ว ครูธรรมใหญ่เวดยังเป็นที่เคารพศรัทธาอย่างสูงจากชาวบ้านและบุคคลทั่วไป ในด้านการใช้วิชาอาคมเพื่อขจัดปัดเป่าภัยอันตราย ไม่ว่าจะเป็นการขับไล่สิ่งอัปมงคล การทำน้ำมนต์ล้างอาถรรพ์ รวมถึงการช่วยเหลือผู้ที่เจ็บป่วยหรือมีอาการผิดปกติทางจิตใจซึ่งเชื่อกันว่าเกิดจากการกระทำของสิ่งเร้นลับ ท่านได้ใช้สรรพวิชาช่วยเหลือผู้คนมาอย่างต่อเนื่องจนมีชื่อเสียงเลื่องลือในฐานะผู้ทรงภูมิธรรมและวิทยาคมที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง…

สืบค้นข้อมูลประวัติโดย
ครูธรรมใหญ่ ดร.สุนทร สนธิหา

[naKa]

ตะกรุด กาลเภริแตกเฮียกลาภ

[naKa]

ประวัติหลวงปู่ทา นาควัณโณ
วัดศรีสว่างนาราม อ.โพธิ์ไทร จ.อุบลราชธานี
หลวงปู่ทา นาควัณโณ เดิมชื่อทา เทพคุ้ม เกิดเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2475 ณ บ้านพะไล อำเภอโพธิ์ไทร จังหวัดอุบลราชธานี เป็นบุตรคนเดียว บิดาชื่อจันทร์ เทพคุ้ม มารดาชื่อทอง เทพคุ้ม ตอนที่ท่านเป็นเด็กมารดาล้มป่วยชาวบ้านเรียกว่า ผีเข้า รักษาทั้งแพทย์แผนปัจจุบัน แผนโบราณ ที่ใหนว่าดี ที่ใหนว่าเก่งก็ไปมาหมด แม้แต่ทางไสยศาสตร์ หมอผี หมอธรรม ก็ลองรักษามาหมด แต่อาการก็ไม่ดีขึ้นมีแต่ทรงกับทรุด ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าจนปัญญาจะรักษา ความหวังและที่พึ่งเดียวในตอนนั้น คือ กราบขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ช่วยปัดเป่าโรคภัยไข้เจ็บของมารดาให้หายไปแต่ทุกอย่างก็ไร้ผล
.
ด้วยความกตัญญูกตเวทีและไม่ย่อท้อต่อโชคชะตา ท่านไม่ลดละยังเสาะแสวงหาหนทางรักษามารดาอยู่ตลอดเวลาเชื่อเสมอว่าความดีจะบันดลให้ร้ายกลายเป็นดี
.
ในครั้งหนึ่งท่านมีโอกาสกราบนมัสการหลวงปู่ญาท่านตู๋ ธัมมสาโร ที่อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งเป็นผู้ทรงอภิญญาที่คนเฒ่าคนแก่เล่าขานกันว่าเดินลุยฝนไม่เปียก ย่นระยะทางได้ เดินข้ามแม่น้ำโขงได้ จึงเล่าอาการป่วยของมารดาให้ท่านฟัง ด้วยความเมตตาและเอ็นดูหลวงปู่ญาท่านตู๋จึงถามว่า หากรักษาให้หายได้จะขอให้มาเป็นบุตรและบวชได้หรือไม่ คำตอบคือ “ได้” โดยทันที หลวงปู่ญาท่านตู่จึงรักษาตามวิชาสายธรรมตามที่ได้ร่ำเรียนมาจากหลวงปู่สำเร็จลุน แห่งนครจำปาสัก จะด้วยปาฏิหาริย์หรือเหตุผลใด ๆ ก็ตาม สิ่งอัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้นมารดาได้หายป่วยเป็นปลิดทิ้ง
.
ด้วยยึดมั่นในสัจจะและศรัทธาต่อหลวงปู่ญาท่านตู๋เป็นอย่างมาก ในปี พ.ศ. 2487 อายุได้ 12 ปี จึงบรรพชาเป็นสามเณรจำพรรษาที่วัดบ้านคำต่องล่อง ปัจจุบันเปลี่ยนเป็นตำบลคำเจริญ อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี อยู่กับหลวงปู่ญาท่านตู๋ศึกษาพระธรรมและคำสั่งสอนด้วยความพากเพียร
.
ในปี พ.ศ. 2490 หลวงปู่ญาท่านตู๋เห็นว่าถึงแม้ท่านจะอายุยังน้อยบรรพชาได้ไม่กี่ปีแต่เป็นผู้มีสติปัญญาหลักแหลมมีวิริยะอุตสาหะ เห็นควรออกธุดงค์เพื่อบำเพ็ญศีล ภาวนา ศึกษาพระธรรมในขั้นสูงต่อไป นับตั้งแต่นั้นมาท่านจึงได้ติดตามหลวงปู่ญาท่านตู๋ธุดงค์ไปยังสถานที่ต่าง ๆ อันไกลโพ้นในประเทศลาว  เช่น ภูมะโรง ภูสามชั้น ภูกลางเฮือน แก่งหลี่ผี คอนพะเพ็ง ภูไม้ล้มแบ่ง และภูเขาควาย เป็นต้น
.
จะกล่าวถึงการธุดงค์ “ภูเขาควาย” ดินแดนอันลี้ลับเล่าขานกันว่าพระธุดงค์รูปใดผ่านด่านนี้แสดงว่าไม่ธรรมดาสามารถได้สภาวะธรรมอยู่ในขั้นอภิญญา แต่ก็มีจำนวนไม่น้อยที่หายสาบสูญไปอย่างไร้วี่แววแม้แต่โครงกระดูกก็ไม่พบเจอ แต่ท่านก็ผ่านจุดนั้นมาได้
.
เรื่องหนึ่งที่น่าอัศจรรย์ใจยิ่งนักเกิดขึ้นระหว่างการธุดงค์ของท่านกับหลวงปู่ญาท่านตู๋ เมื่อครั้งธุดงค์ไปวัดเวินไซ เมืองโพนทอง นครจำปาสัก ได้พบพระผู้เฒ่ารูปหนึ่งน่าเกรงขามยิ่งนักแต่ก็เต็มไปด้วยความเมตตาวาจาไพเราะแต่อยู่สนทนาธรรมด้วยไม่นานก็หายไป พอชาวบ้านทราบข่าวก็เล่าให้ฟังว่าในสมัยหลวงปู่สำเร็จลุนยังครองสังขารก็มีผู้คนเล่าขานถึงปาฏิหาริย์กันว่ามีผู้พบเห็นท่านปรากฏกายในสถานที่ต่าง ๆ ทั้งที่ท่านก็นั่งบำเพ็ญภาวนาอยู่ที่วัดเวินไซ หรือแม้แต่ท่านมรณภาพไปแล้วก็ยังมีชาวบ้านเล่าขานถึงการพบเห็นท่านอยู่เป็นประจำ ดังนั้นสำหรับเรื่องนี้ชาวบ้านจึงไม่แปลกใจและเชื่อว่าพระผู้เฒ่าองค์นั้นคือหลวงปู่สำเร็จลุนนั้นเอง ด้วยเหตุนี้เมื่อมีใครถามว่าเคยเจอหลวงปู่สำเร็จลุนหรือไม่จะได้รับคำตอบว่าเคยเจอ นั้นเป็นเพราะท่านเชื่อในอภิญญาของหลวงปู่สำเร็จลุนผู้เป็นอาจารย์ของหลวงปู่ญาท่านตู๋ด้วยความศรัทธายิ่ง
.
ในปี พ.ศ. 2492 หลวงปู่ญาท่านตู๋ได้พาไปฝากตัวเป็นศิษย์หลวงปู่แหวน สุจิณโณ ณ วัดดอยแม่ปั๋ง จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อศึกษาวิชากรรมฐาน โดยมีพระอาจารย์หนู (หลวงปู่หนู สุจิตโต) เป็นพระพี่เลี้ยง ท่านใช้เวลาศึกษาสรรพวิชา ฝึกจิต ภาวนา อยู่วัดดอยแม่ปั๋งเป็นเวลา 4 เดือน หลังจากนั้นก็ออกติดตามหลวงปู่ญาท่านตู๋ธุดงค์ตามชายแดนประเทศพม่า ผ่านป่าเขาลำเนาไพรถิ่นลี้ลับอาถรรพ์เผชิญทั้งสัตว์ร้ายและสิ่งเร้นลับมากมายมุ่งหน้ากลับจังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งในระหว่างทางได้พบเจอเสวนาธรรมกับพระธุดงค์อีกหลายรูป
.
ปี พ.ศ. 2495 เมื่ออายุครบ 20 ปี ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุที่วัดสุขาวาส บ้านเวียง อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี โดยมีหลวงปู่ญาท่านตู๋ ธัมมสาโร เป็นพระอุปัชฌาย์ และได้ศึกษาอักขระเวทมนต์คาถาพุทธาคมสายสำเร็จลุนในขั้นสูงจากหลวงปู่ญาท่านตู๋จนหมดภูมิ
.
ปี พ.ศ. 2498 ท่านออกธุดงค์ตามลำพังเพื่อบำเพ็ญเพียรตามป่าเขาในพื้นที่จังหวัดอุบลราชธานี เช่น ภูด่านทอง ภูด่านกอย ภูผาผึ้ง ภูหล่น ถ้ำเหวสินธุ์ชัย ถ้ำโตงเตง ลงไปถึงชายแดนประเทศกัมพูชา เช่น ภูจองนายอย เป็นต้น
.
จะกล่าวถึง “ภูด่านทอง” ได้ชื่อว่าเป็นดินแดนลี้ลับเป็นที่หมายของพระภิกษุในการธุดงค์เป็นอย่างยิ่ง ปัจจุบันอยู่ในพื้นที่หมู่บ้านหนองผักแว่น ตำบลสารภี อำเภอโพธิ์ไทร จังหวัดอุบลราชธานี ในสมัยนั้นสภาพเป็นภูเขาป่าหนาทึบชาวบ้านเรียกกันว่า “ดง” หรือ “ดงเสือ” ชาวบ้านเล่าว่ามีพระภิกษุธุดงค์มาปฏิบัติธรรมอยู่เป็นประจำ บ้างก็เห็นวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงไปก็มี บ้างเสียสติไปก็มี บ้างก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย มีปรากฏการณ์แสงพุ่งสว่างออกมาจากถ้ำอยู่บ่อย ๆ และมีฟ้าผ่าลงมาบ่อยมาก เชื่อกันว่าที่แห่งนี้มีสิ่งลี้ลับและแร่กายสิทธิ์เหล็กไหลสถิตอยู่ จึงเป็นสาเหตุทำให้ผู้แสวงบุญ แสวงธรรม หรือแม้แต่ผู้ต้องการลองวิชาต่างก็ประสงค์จะผ่านบทพิสูจน์จากดินแดนแห่งนี้ หลวงปู่ทาธุดงค์บำเพ็ญภาวนาอยู่ถึง 3 เดือนและยังเวียนธุดงค์ขึ้นไปอยู่เป็นประจำ
.
ปี พ.ศ. 2503 อายุได้ 28 ปี สถานการณ์จังหวัดอุบลราชธานีเกิดขบวนการพรรคคอมมิวนิสต์ ทางอำเภอและชาวบ้านเห็นว่าท่านเป็นผู้รอบรู้ มีสติปัญญา ไปมาหลายที่ รู้จักภูมิศาตร์พื้นที่เป็นอย่างดี จึงขอให้ท่านลาสิกขาออกมาเป็นผู้นำชุมชนต่อต้านคอมมิวนิสต์ เนื่องจากท่านประสงค์ศึกษาพระธรรมเป็นทุน จึงตอบปฏิเสธไป แต่สุดท้ายก็มีการขอร้องเชิงบังคับจากทาง
ราชการ เพื่อประโยชน์ของส่วนรวมและความสงบสุขของบ้านเมืองท่านจึงยอมสละความประสงค์ส่วนตัวลาสิกขามาปฏิบัติหน้าที่ตามที่ทางราชการร้องขอโดยดำรงตำแหน่งผู้ใหญ่บ้าน บ้านพะไล อำเภอเขมราฐ (ปัจจุบันขึ้นกับอำเภอโพธิ์ไทร)
.
ปี พ.ศ. 2515 อายุ 40 ปี ขบวนการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยยิ่งเพิ่มความรุนแรงขึ้น ประจวบกับตำแหน่งกำนันว่างลง ตอนแรกนั้นท่านต้องการจะลาออกแต่ชาวบ้านและทางราชการร้องขอเช่นเคย ท่านจึงได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งกำนัน ตำบลโพธิ์ไทร ต่อเนื่องจนถึง ปี พ.ศ. 2535
.
ตลอดระยะเวลาในการปฏิบัติหน้าที่กำนันผู้ใหญ่บ้าน ท่านมีผลงานเป็นที่ประจักษ์อย่างมากมาย เช่น การนำชุมชนต่อต้านคอมมิวนิสต์ การกล่อมโจรเสือหอนให้มอบตัวกับทางการ การพัฒนาชุมชน การสร้างวัดวาอาราม การทำนุบำรุงศาสนา เป็นต้น จนได้รับตำแหน่งกำนันดีเด่นเป็นเกียรติประวัติในทางโลกสร้างความภาคภูมิใจต่อลูกหลานสืบมา ท่านกล่าวไว้ในตอนหนึ่งว่า “ทุกอย่างสำเร็จได้ด้วยดี เพราะวิชาที่ครูบาอาจารย์ได้สั่งสอน”
.
แม้ภารกิจและความรับผิดชอบในทางโลกต้องดำเนินไป แต่จิตใจและการปฏิบัติมิได้ละเว้นจากสายธรรมแม้แต่น้อย ยังยึดมั่นในศีลภาวนา ทุกวันพระท่านจะทำพิธีบริกรรมคาถาตามวิถีของฆราวาส ท่านยังได้ศึกษาวิชาอาคมกับพ่อใหญ่ลีผู้แกร่งกล้าวิชาอาคมแห่งอำเภอโพธิ์ไทร และหลวงปู่เพชร ฐานธัมโม วัดสิงห์ทอง จังหวัดอุบลราชธานี ผู้แกร่งกล้าวิชาเวทเมตตามหานิยม ท่านได้รับการเคารพบูชาให้เป็นบรมครูใหญ่ในสายธรรมอีกด้วย
.
ปี พ.ศ. 2535 อายุได้ 60 ปี ด้วยความยึดมั่นในสายธารแห่งธรรม หลังจากเกษียณจากกำนันได้เพียง 7 วัน ท่านได้อุปสมบทเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์อีกครั้ง ณ วัดศรีบุญเรือง จังหวัดอุบลราชธานี โดยมีหลวงปู่ญาท่านหาด เป็นพระอุปัชฌาย์ ด้วยที่ท่านประสงค์บำเพ็ญสมณธรรมปฏิบัติพระวิปัสสนาธุระอย่างสงบจึงไม่ขอรับตำแหน่งทางการบริหารวัดแต่อย่างใด และได้ออกมาสร้างวัดสว่างนาราม ที่บ้านแดง จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งเป็นที่สงบเหมาะแก่การบำเพ็ญภาวนาเมื่อต้องการปลีกวิเวกก็ธุดงค์ขึ้นภูด่านทองเป็นประจำ
.
ปี พ.ศ. 2536 ในวันหนึ่งท่านได้ทบทวนความหลังในครั้งที่หลวงปู่แหวนมาปักกลดที่ชายป่าแห่งหนึ่งในจังหวัดอุบลราชธานี ผนวกกับเป็นดินแดนที่หลวงปู่ญาท่านตู๋เคยธุดงค์ เพื่อความเป็นศิริมงคลท่านจึงมาสร้างวัดศรีสว่างนาราม ณ ที่แห่งนี้ ปัจจุบันอยู่ในเขตบ้านโคกนาลุมพุก ตำบลโพธิ์ไทร จังหวัดอุบลราชธานี
.
เมื่อถึงเวลาตี 2 ท่านจะปฏิบัติพิธีกรรมบริกรรมคาถา กสิณไฟ จนถึงรุ่งเช้าเป็นประจำทุกวันมิได้ขาด และยังคงเป็นวิถีปฏิปทาเช่นนี้สืบไป ต่างเชื่อกันว่าท่านสำเร็จวิชาธาตุ 4 และสรรพวิชาทางสายสำเร็จลุนอย่างถ่องแท้ ตำนานทายาทผู้สืบสายเวทวิทยาพุทธาคมในสายสำเร็จลุนศิษย์พุทธาคมหลวงปู่ญาท่านตู๋จึงกำเนิดขึ้น การเดินธาตุแปลงอาคมจนนำไปสู่ต้นตำรับวิชามณีกาบแก้วกาเหว่าวอน วิหคเทวดาอาชาสวรรค์ จึงถูกเปิดเผยและเล่าขานสู่สาธุชนสืบมา
.
ผู้ใดตกทุกข์ได้ยากมาให้ท่านช่วยปัดเปาความทุกข์ทั้งทางกายและทางใจ ท่านจะช่วยเหลือตามสายวิชาที่เรียนมาด้วยความเมตตาต่อทุกคน ท่านอยู่อย่างสมถะเรียบง่าย เปี่ยมล้นด้วยความเมตตา เข้าหาง่าย ไม่ว่าใครก็ได้รับความเมตตาจากท่านโดยเท่าเทียม นับเป็นพระภิกษุสงฆ์ที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบกิจวัตรงดงามเป็นที่ศรัทธาและเลื่อมใสของสาธุชนควรค่าแก่การกราบไหว้อย่างแท้จริง

[naKa]

อาจารย์อ้าย