กระทู้เมื่อเร็วๆ นี้

[ถาม :: ทำบุญให้พ่อแม่ผู้ล่วงลับ เขาจะได้รับหรือเปล่า และทำอย่างไรจึงจะทราบได้ว่าผู้นั้นได้รับหรือเปล่า ??ตอบ :: เรื่องนี้เป็นของพูดยาก เพราะผู้ที่ตายไปแล้วก็ไม่ได้ตอบรับเหมือนเราส่งจดหมายไปหากันอนึ่ง บุญนั้นก็มิใช่จะส่งไปได้อย่างพัสดุไปรษณีย์เพราะเป็นของไม่มีตัวตน เป็นความรู้สึกภายในใจว่าบุญที่ตนทำนี้ต้องถึงผู้ตายไปแน่ และเราเชื่อตามคำสอนของพระพุทธเจ้า พระองค์ตรัสว่า ทำบุญให้แก่ผู้ตายไปแล้วต้องทำในพระภิกษุผู้มีศีลและเมื่อต้องการอยากจะให้เขาได้บริโภคอาหาร ก็ต้องทำบุญถวายอาหารเมื่อต้องการอยากจะให้เขาได้เครื่องนุ่งของห่ม ก็ถวายผ้าผ่อนเครื่องนุ่งของห่ม แล้วอุทิศกุศลนั้นไปให้แก่เขาเหล่านั้น แล้วของเหล่านั้นก็จะปรากฏแก่เขาเหล่านั้นเองโดยที่ไม่มีใครนำไปให้เขา]

ถาม :: ทำบุญให้พ่อแม่ผู้ล่วงลับ เขาจะได้รับหรือเปล่า และทำอย่างไรจึงจะทราบได้ว่าผู้นั้นได้รับหรือเปล่า ??

ตอบ :: เรื่องนี้เป็นของพูดยาก เพราะผู้ที่ตายไปแล้วก็ไม่ได้ตอบรับเหมือนเราส่งจดหมายไปหากัน
อนึ่ง บุญนั้นก็มิใช่จะส่งไปได้อย่างพัสดุไปรษณีย์เพราะเป็นของไม่มีตัวตน เป็นความรู้สึกภายในใจว่าบุญที่ตนทำนี้ต้องถึงผู้ตายไปแน่ และเราเชื่อตามคำสอนของพระพุทธเจ้า พระองค์ตรัสว่า ทำบุญให้แก่ผู้ตายไปแล้วต้องทำในพระภิกษุผู้มีศีลและเมื่อต้องการอยากจะให้เขาได้บริโภคอาหาร ก็ต้องทำบุญถวายอาหารเมื่อต้องการอยากจะให้เขาได้เครื่องนุ่งของห่ม ก็ถวายผ้าผ่อนเครื่องนุ่งของห่ม แล้วอุทิศกุศลนั้นไปให้แก่เขาเหล่านั้น แล้วของเหล่านั้นก็จะปรากฏแก่เขาเหล่านั้นเองโดยที่ไม่มีใครนำไปให้เขา

“ปุจฉาวิสัชนาในประเทศ”
โดย พระราชนิโรธรังสีคัมภีรปัญญาวิศิษฏ์ (เทสก์ เทสรํสี) วัดหินหมากเป้ง

[พุทธศาสนาสอนอย่างนี้สอนให้หมดไป หมดไปความคิดความนึกก็หมดไปสัญญาอารมณ์วุ่นวี่วุ่นวายส่งส่ายทั้งหมดก็หมดไปยังเหลือแต่อันเดียวคือใจ ผู้รู้]

พุทธศาสนาสอนอย่างนี้
สอนให้หมดไป หมดไป
ความคิดความนึกก็หมดไป
สัญญาอารมณ์วุ่นวี่วุ่นวาย
ส่งส่ายทั้งหมดก็หมดไป
ยังเหลือแต่อันเดียวคือใจ ผู้รู้
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มที่๓๖

[ใครจะเป็นองค์พระ เณร เป็นอุบาสก อุบาสิกาได้ก็จะมีศีลเป็นเครื่องวัด]

ใครจะเป็นองค์พระ เณร เป็นอุบาสก อุบาสิกาได้
ก็จะมีศีลเป็นเครื่องวัด
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มที่๙๐

[ละอายบาป ไม่ว่าที่ลับ หรือที่แจ้ง ไม่ว่าต่อหน้าหรือลับหลัง อยู่คนเดียวก็มีละอายบาปมันเกิดขึ้นในใจของตน จึงได้ชื่อว่า หิริโอตตัปปะแท้]

ละอายบาป ไม่ว่าที่ลับ หรือที่แจ้ง
ไม่ว่าต่อหน้าหรือลับหลัง
อยู่คนเดียวก็มีละอายบาป
มันเกิดขึ้นในใจของตน
จึงได้ชื่อว่า หิริโอตตัปปะแท้
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มที่๗๔

[ขอให้มีศรัทธา ทำทานไปเรื่อย ทั้งทานภายนอก ทานภายใน รักษาศีล คือรักษากาย วาจา และใจ ให้มันเป็นปกติ หรือรักษาจิตนั่นเอง คอยมีสติปกครองจิตใจ สิ่งใดไม่ควรคิดก็ไม่คิด สิ่งใดไม่ควรพูดก็ไม่พูด สิ่งใดไม่ควรทำก็ไม่ทำ เพราะเรามีสติรู้อยู่ว่าเราเป็นผู้มีศีล]

ขอให้มีศรัทธา
ทำทานไปเรื่อย ทั้งทานภายนอก ทานภายใน
รักษาศีล คือรักษากาย วาจา และใจ ให้มันเป็นปกติ
หรือรักษาจิตนั่นเอง คอยมีสติปกครองจิตใจ
สิ่งใดไม่ควรคิดก็ไม่คิด สิ่งใดไม่ควรพูดก็ไม่พูด สิ่งใดไม่ควรทำก็ไม่ทำ
เพราะเรามีสติรู้อยู่ว่าเราเป็นผู้มีศีล
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
วัดหินหมากเป้ง อ.ศรีเชียงใหม่ จ.หนองคาย
จากพระธรรมเทศนาเรื่อง สติควบคุมจิต

[ความโลภ ความโกรธ ความหลงนี้เมื่อเข้าไปหมักหมมดองอยู่ในใจของคนใดแล้วย่อมทำให้ใจ ของคนนั้น เสื่อมคุณภาพลงทุกที]

ความโลภ ความโกรธ ความหลงนี้
เมื่อเข้าไปหมักหมมดองอยู่ในใจของคนใดแล้ว
ย่อมทำให้ใจ ของคนนั้น เสื่อมคุณภาพลงทุกที
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มที่๕๐

[พระพุทธศาสนาย่อมเป็นผลดี นำความสุขมาให้เฉพาะแต่ผู้ศึกษาให้เข้าใจและเลื่อมใสปฏิบัติถูกเท่านั้นแต่กลับเป็นผลร้ายเกิดความฉิบหายแก่ผู้ไม่เข้าใจ ปฏิบัติผิดไม่เลื่อมใส]

พระพุทธศาสนาย่อมเป็นผลดี
นำความสุขมาให้
เฉพาะแต่ผู้ศึกษาให้เข้าใจ
และเลื่อมใสปฏิบัติถูกเท่านั้น
แต่กลับเป็นผลร้ายเกิดความฉิบหาย
แก่ผู้ไม่เข้าใจ ปฏิบัติผิดไม่เลื่อมใส
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มที่๕๑

[ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ เป็นโคจรที่เที่ยว แสวงอารมณ์ของจิตเมื่อเราปิด คือ สำรวมมีสติระวังอย่าให้จิตไปหลงในอารมณ์ทั้ง๖ได้เป็นอันว่า มารผูกมัดเราด้วยบ่วงไม่ได้]

ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ
เป็นโคจรที่เที่ยว แสวงอารมณ์ของจิต
เมื่อเราปิด คือ สำรวมมีสติระวัง
อย่าให้จิตไปหลงในอารมณ์ทั้ง๖ได้
เป็นอันว่า มารผูกมัดเราด้วยบ่วงไม่ได้
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มที่๔๙

[#สมถะ_วิปัสสนาไปคบค้าสมาคมกับครูบาอาจารย์หลายท่านหลายองค์องค์นั้นว่าอย่างนั้น องค์นี้ว่าอย่างนี้ ก็เลยลังเลสงสัยไม่ทราบว่าจะเอาอะไรมาเป็นหลักท่านชำนาญทางไหนท่านก็สอนไปตามเรื่องของท่าน ผลที่สุดก็รวมเป็นอันเดียวกัน คือรวมให้จิตเป็นหนึ่งเท่านั้นการที่จิตรวมเป็นหนึ่งนั่นแหละคือ สมถะ บางสำนักท่านเรียกว่า วิปัสสนาแต่สมถะยังไม่ทันเป็น จะเรียกว่าวิปัสสนาได้อย่างไร คงจะเป็น วิปัสสนึก หรอกไม่ใช่วิปัสสนา นึกไปคิดไปให้รูปนามเกิดดับเฉย ๆ นี่แหละ ท่านผู้คิดเห็นอย่างนั้น ยังไม่ทันรู้จักเรื่องวิปัสสนาเสียด้วยซ้ำวิปัสสนาจริงแล้วไม่ต้องคิด ไม่ต้องนึก ไม่ต้องปรุงแต่ง มันเป็นเอง มันเกิดของมันต่างหากเมื่อมันเกิดแล้วจะต้องชัดแจ้งประจักษ์ใน พระไตรลักษณ์ญาณด้วยตัวของตนเองต่างหากเหตุนั้นจึงอย่าพากันสงสัย เมื่อหมดความสงสัยในกรรมฐานนั้น มันถึงความเป็นหนึ่ง หมดสงสัยในขั้นนั้น อันนั้นตอนหนึ่งต่างหาก เพราะไม่คิด ไม่นึก ไม่ปรุง ไม่แต่ง จึงหมดสงสัยในขั้นนั้น แต่ความสงสัยลึกกว่านั้นยังมีอยู่ แต่ถึงอย่างไรก็ขอให้หมดสงสัยไปในขั้นนั้นเสียก่อน ถึงวิปัสสนาก็ไม่หมดสงสัยเป็นขั้นเป็นตอนเหมือนกัน]

#สมถะ_วิปัสสนา
ไปคบค้าสมาคมกับครูบาอาจารย์หลายท่านหลายองค์
องค์นั้นว่าอย่างนั้น องค์นี้ว่าอย่างนี้ ก็เลยลังเลสงสัยไม่ทราบว่าจะเอาอะไรมาเป็นหลัก
ท่านชำนาญทางไหนท่านก็สอนไปตามเรื่องของท่าน ผลที่สุดก็รวมเป็นอันเดียวกัน คือรวมให้จิตเป็นหนึ่งเท่านั้น
การที่จิตรวมเป็นหนึ่งนั่นแหละคือ สมถะ บางสำนักท่านเรียกว่า วิปัสสนา
แต่สมถะยังไม่ทันเป็น จะเรียกว่าวิปัสสนาได้อย่างไร คงจะเป็น วิปัสสนึก หรอกไม่ใช่วิปัสสนา นึกไปคิดไปให้รูปนามเกิดดับเฉย ๆ นี่แหละ ท่านผู้คิดเห็นอย่างนั้น ยังไม่ทันรู้จักเรื่องวิปัสสนาเสียด้วยซ้ำ
วิปัสสนาจริงแล้วไม่ต้องคิด ไม่ต้องนึก ไม่ต้องปรุงแต่ง มันเป็นเอง มันเกิดของมันต่างหาก
เมื่อมันเกิดแล้วจะต้องชัดแจ้งประจักษ์ใน พระไตรลักษณ์ญาณด้วยตัวของตนเองต่างหาก
เหตุนั้นจึงอย่าพากันสงสัย เมื่อหมดความสงสัยในกรรมฐานนั้น มันถึงความเป็นหนึ่ง หมดสงสัยในขั้นนั้น อันนั้นตอนหนึ่งต่างหาก เพราะไม่คิด ไม่นึก ไม่ปรุง ไม่แต่ง จึงหมดสงสัยในขั้นนั้น แต่ความสงสัยลึกกว่านั้นยังมีอยู่ แต่ถึงอย่างไรก็ขอให้หมดสงสัยไปในขั้นนั้นเสียก่อน ถึงวิปัสสนาก็ไม่หมดสงสัยเป็นขั้นเป็นตอนเหมือนกัน
โอวาทธรรม
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
วัดหินหมากเป้ง อ.ศรีเชียงใหม่ จ.หนองคาย

[ผู้มีความละอายต่อบาป กลัวต่อบาป จะงดเว้นการทำชั่วทุกประการเพราะระลึกอยู่ได้เสมอ จึงละอายและกลัวอยู่เสมอ]

ผู้มีความละอายต่อบาป กลัวต่อบาป
จะงดเว้นการทำชั่วทุกประการ
เพราะระลึกอยู่ได้เสมอ
จึงละอายและกลัวอยู่เสมอ
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มที่๙๐