กระทู้เมื่อเร็วๆ นี้

[การทำทานไม่ใช่ของต่ำตื้น แท้จริงการทำทานเป็นปัจจัยสำหรับขั้นต้นของพุทธศาสนา พุทธศาสนาที่จะตั้งมั่นถาวรอยู่ได้ต้องอาศัยปัจจัย๔คือทานนี่แหละ]

การทำทานไม่ใช่ของต่ำตื้น
แท้จริงการทำทานเป็นปัจจัย
สำหรับขั้นต้นของพุทธศาสนา
พุทธศาสนาที่จะตั้งมั่นถาวรอยู่ได้
ต้องอาศัยปัจจัย๔คือทานนี่แหละ
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มที่๖๑

กฎระเบียบการสอบเลื่อนขั้นครูธรรมในแต่ละปี
และข้อห้ามให้ถือเป็นกฎเหล็กของครูธรรม

กฎระเบียบคุณสมบัติการเลื่อนขั้นครูธรรมยุวทูต
และข้อห้ามให้ถือเป็นกฎเหล็กของครูธรรมยุวทูต

หนังสือข้อปฏิบัติการเลื่อนขั้น
สายธรรมอุตฺตโมบารมี(สายอุตฺตมะอุตฺตโม)

[แท้ที่จริงจิตใจของเราเป็นของใสสะอาดบริสุทธิ์แต่เราไปยึดเอาความโลภ ความโกรธ ความหลงมาใส่มันเลยขุ่นมัวไปหมด]

แท้ที่จริงจิตใจของเราเป็นของใสสะอาดบริสุทธิ์
แต่เราไปยึดเอาความโลภ ความโกรธ ความหลง
มาใส่มันเลยขุ่นมัวไปหมด
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มที่๗๑

[ทำความดีแล้วให้รู้จักคุณค่าอย่าให้มันเสื่อมสูญไปรักษาความดีนั้นไว้ได้มากน้อยเท่าไร รักษาไว้]

ทำความดีแล้วให้รู้จักคุณค่า
อย่าให้มันเสื่อมสูญไป
รักษาความดีนั้นไว้
ได้มากน้อยเท่าไร รักษาไว้
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มที่๗๕

[ผู้ปฏิบัติงานจะต้องปลูกฝังความพอใจในงานที่สุจริตที่ตนลงมือทำนั้นประกอบด้วยเหตุผลที่เป็นสุจริตธรรม จะไม่ด่วนทำด้วยความประมาท]

ผู้ปฏิบัติงาน
จะต้องปลูกฝังความพอใจในงานที่สุจริตที่ตนลงมือทำนั้น
ประกอบด้วยเหตุผลที่เป็นสุจริตธรรม
จะไม่ด่วนทำด้วยความประมาท
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี

[เราทำบุญ โดย สร้างกุศลจิตสร้างจิต ที่ ผ่องใสมีคุณงามความดีเป็นจิตไม่ตระหนี่เหนียวแน่น ไม่เกิดโทสะ ไม่เกิดมานะทิฐิจิตไม่ประกอบด้วยกิเลสจึงเป็นบุญมหาศาล หาค่ามิได้]

เราทำบุญ  โดย
สร้างกุศลจิต
สร้างจิต ที่ ผ่องใสมีคุณงามความดี
เป็นจิตไม่ตระหนี่เหนียวแน่น 
ไม่เกิดโทสะ
ไม่เกิดมานะทิฐิ
จิตไม่ประกอบด้วยกิเลส
จึงเป็นบุญมหาศาล หาค่ามิได้
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มที่๕

"ทำบุญ ทำทาน ทำกุศล "
ถาม ทำบุญอะไร มากและน้อยอย่างไร จึงจะได้บุญมาก
ตอบ ทำบุญอย่างหนึ่ง ทำทานอย่างหนึ่ง ทำกุศลอย่างหนึ่งไม่เหมือนกัน
แต่ลงที่ เจตนาอันเดียวเป็นรากฐาน
ทำบุญ นั้น มีเจตนาศรัทธาเป็นทุนก่อน จะมีวัตถุหรือไม่ก็ตาม ศรัทธานั้นเต็มเปี่ยมบริบูรณ์อยู่ในใจแล้ว ยิ่งมีวัตถุสิ่งของเป็นเครื่องแสดงให้ไปก็ยิ่งเพิ่มศรัทธาขึ้นเป็นทวีคูณ นี่เรียกว่า บุญ บุญคือ ความยินดีในสิ่งที่ตนให้แล้วเกิดเต็มเปี่ยมขึ้นมาในใจ
ทำทาน นั้น จะมีเจตนาหรือไม่ก็ตาม คิดจะให้แล้วก็ให้ไปเลย ไม่ว่าสิ่งของอะไรทั้งหมด ถ้ามีเจตนาศรัทธาเลื่อมใสในบุคคลผู้รับและสิ่งที่ตนให้นั้น หรือเอ็นดูต่อบุคคลผู้รับนั้นแล้วให้ไปเรียกว่า ทาน สมดังคำว่า ทานํ เทติ เทก็หมายความว่า เทให้ ทอดให้ ให้สิ่งของจึงเรียกให้
สรุปได้ว่า
ทำทาน คือ ให้สิ่งของพัสดุนั้นไม่ว่ามากหรือน้อยหยาบหรือละเอียด ไม่ปรารถนาผลตอบแทน แต่มีเมตตาจิตเป็นพื้นฐาน แม้ที่สุดให้ด้วยแก้ความรำคาญ เรียกว่าทำทาน
การทำบุญนั้น ต้องมีเจตนาศรัทธาเป็นพื้นฐาน ก็การให้นั่นแหละ เรียกว่า ทำบุญ จะให้สิ่งของอะไรมากและน้อย หยาบและละเอียดก็ตาม ให้แล้วหวังผลตอบแทน เช่น ปรารถนาว่าด้วยอำนาจอานิสงส์ที่ข้าพเจ้าได้ทำบุญแล้วในครั้งนี้ ขอให้ได้มนุษย์สมบัติ สวรรค์สมบัติ นิพพานสมบัติ เป็นต้น
การกุศล นั้นคือ ทำบุญทำทานนั่นเอง แต่เป็นกุศโลบายของท่านผู้รู้ทั้งหลายที่จะให้พ้นจากความยากและความหิวทั้งปวงทำไปเพื่อให้ใจผ่องใสสะอาดไม่พึงปรารถนาสิ่งใดๆ ทั้งสิ้น แม้แต่จิตคิดจะทำภาวนาสมาธิก็เช่นเดียวกัน
ทำบุญ ทำทาน ทำกุศล ไม่ว่ามากหรือน้อย วัตถุมิใช่ตัวบุญแท้ ตัวบุญแท้มันเกิดที่หัวใจ คือ เจตนาของบุคคลนั้นต่างหาก
ถ้าเจตนาศรัทธาในขณะใด ในบุคคลใด ในสถานที่ใด ในที่นั้นๆ ได้บุญมาก
ฉะนั้น บุญในพุทธศาสนานี้ คนทำจึงไม่รู้จักหมดจักสิ้นสักที
พระพุทธเจ้าตรัสเทศนาไว้สองพันกว่าปีแล้วว่า ทำบุญได้บุญเช่นไร
มาในปัจจุบันนี้หรือในอนาคต ต่อไปก็ได้อย่างนั้นเช่นเคย
คนทำบุญมากเท่าไรก็จะได้บุญมากเท่าที่ตนนั้นสามารถจะรับเอาไปได้
เหมือนกับคนนับเป็นหมื่นๆ แสนๆ
ถือเทียนมาคนละเล่มไปขอจุดจากผู้ที่มีเทียนที่จุดอยู่แล้ว
ย่อมได้แสงสว่างตามที่ตนมีเทียนเล่มโตหรือเล่มเล็ก
ส่วนดวงเดิมที่ตนขอจุดต่อนั้นก็ไม่ดับเทียน
หลายดวงยิ่งเพิ่มแสงสว่างยิ่งๆ ขึ้นไปอีก
โอวาทธรรมคำสอน
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
วัดหินหมากเป้ง อ.ศรีเชียงใหม่ จ.หนองคาย

[พระพุทธเจ้าทรงสอนถึงที่สุดของใจแต่ว่าเรายังทำไม่ถึงเราจึงต้องพยายามฝึกหัดอบรมใจของตนให้มันถึงที่สุดมันจึงจะถึงที่สุดของพุทธศาสนาจึงจะเรียนพุทธศาสนาได้หมด]

พระพุทธเจ้าทรงสอนถึงที่สุดของใจ
แต่ว่าเรายังทำไม่ถึง
เราจึงต้องพยายามฝึกหัด
อบรมใจของตนให้มันถึงที่สุด
มันจึงจะถึงที่สุดของพุทธศาสนา
จึงจะเรียนพุทธศาสนาได้หมด
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มทีา๓๔