กระทู้เมื่อเร็วๆ นี้

[เราเป็นลูกศิษย์ของครูอาจารย์ เราฟังหรือเราปฏิบัติตามที่ท่านสอนไหมแล้วเราได้อะไรขึ้นมาบ้างพอที่จะอวดตนว่า เราเป็นลูกศิษย์ของท่านเราละชั่วทำดีได้กี่มากน้อย]

เราเป็นลูกศิษย์ของครูอาจารย์
เราฟังหรือเราปฏิบัติตามที่ท่านสอนไหม
แล้วเราได้อะไรขึ้นมาบ้างพอที่จะอวดตนว่า
เราเป็นลูกศิษย์ของท่าน
เราละชั่วทำดีได้กี่มากน้อย
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี

[ถ้าไม่ฝึกหัดใจก็ใจนั่นแหละเป็นทุกข์ถ้าฝึกหัดใจก็ใจนั่นแหละเป็นสุข]

ถ้าไม่ฝึกหัดใจ
ก็ใจนั่นแหละเป็นทุกข์
ถ้าฝึกหัดใจ
ก็ใจนั่นแหละเป็นสุข
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มที่๒๔

[พระพุทธเจ้า ทรงสอนแต่ให้ทำดีด้วยตนเองย่อมได้ผลดีด้วยตนเอง (คือสิ่งที่เป็นมงคล)ไม่ได้สอนให้คนอื่นทำให้ หรือทำให้คนอื่น]

พระพุทธเจ้า ทรงสอนแต่ให้ทำดีด้วยตนเอง
ย่อมได้ผลดีด้วยตนเอง (คือสิ่งที่เป็นมงคล)
ไม่ได้สอนให้คนอื่นทำให้ หรือทำให้คนอื่น
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
๑/๑๐

[" ...สำรวมใจให้สงบอยู่ในที่เดียว เรียกว่าภาวนา" ใจนั้นเรายังไม่ทันรู้จักว่าคืออะไร ตั้งเเต่เกิดจนกระทั่งบัดนี้ยังจับตัวใจไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่พูดถึงเรื่องใจอยู่ทุกอย่าง ใจดี ใจร้าย ทุกข์ใจ กลุ้มใจ แต่ก็ยังไม่รู้จักตัวใจ "ใจเป็นของไม่มีตัว แต่รู้สึกนึกคิดได้"เพราะฉะนั้น ความรู้สึกนึกคิดจับตัวนั้นเสียก่อนอาการของใจคือความรู้สึกนึกคิด เอามาไว้ในที่เดียว ระลึกอยู่ในที่เดียว คิดอยู่ในที่เดียว "คือนึกคิดอยู่ที่ พุทโธ" ตั้งใจให้นึกอยู่ใน "พุทโธ สติคุมให้นึกแน่วอยู่ในพุทโธ" ไม่ให้ส่งไปที่อื่นถึงมันจะส่งไปไหนก็ดึงมันมาให้อยู่ จนกระทั่งเราทำอยู่นั้นนาน ๆ หนักเข้ามันจะหายหมดความคิดทั้งหลายที่นึกส่งไปที่อื่น แม้แต่ "พุทโธก็จะหยุดไม่นึก แต่จะสงบอยู่คนเดียวของมันต่างหาก" นี่วิธีทำภาวนาสมาธิมีแค่นี้ ... "]

" ...สำรวมใจให้สงบอยู่ในที่เดียว เรียกว่าภาวนา"

ใจนั้นเรายังไม่ทันรู้จักว่าคืออะไร ตั้งเเต่เกิดจนกระทั่งบัดนี้ยังจับตัวใจไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่พูดถึงเรื่องใจอยู่ทุกอย่าง ใจดี ใจร้าย ทุกข์ใจ กลุ้มใจ แต่ก็ยังไม่รู้จักตัวใจ "ใจเป็นของไม่มีตัว แต่รู้สึกนึกคิดได้"

เพราะฉะนั้น ความรู้สึกนึกคิดจับตัวนั้นเสียก่อนอาการของใจคือความรู้สึกนึกคิด เอามาไว้ในที่เดียว ระลึกอยู่ในที่เดียว คิดอยู่ในที่เดียว "คือนึกคิดอยู่ที่ พุทโธ" ตั้งใจให้นึกอยู่ใน "พุทโธ สติคุมให้นึกแน่วอยู่ในพุทโธ" ไม่ให้ส่งไปที่อื่น

ถึงมันจะส่งไปไหนก็ดึงมันมาให้อยู่ จนกระทั่งเราทำอยู่นั้นนาน ๆ หนักเข้ามันจะหายหมดความคิดทั้งหลายที่นึกส่งไปที่อื่น แม้แต่ "พุทโธก็จะหยุดไม่นึก แต่จะสงบอยู่คนเดียวของมันต่างหาก" นี่วิธีทำภาวนาสมาธิมีแค่นี้ ... "

หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี

[แท้ที่จริงนั้น แก่นสารของพุทธศาสนาคือ การปฏิบัติกาย วาจา ใจ ของตนให้บริสุทธิ์ตามคำสอนของพระพุทธองค์]

แท้ที่จริงนั้น แก่นสารของพุทธศาสนา
คือ การปฏิบัติกาย วาจา ใจ ของตนให้บริสุทธิ์
ตามคำสอนของพระพุทธองค์
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
๒๑/๙

["#ทาน_การให้""ความเมตตาปรารถนาหวังดี อันนั้นแหละได้ชื่อว่า ให้ทานโดยแท้" เขาทำทาน เขาปรารถนาหวังดีแก่เรา เราแผ่เมตตาถึงเขา ก็เรียกว่าให้ทาน ได้ให้น้ำใจเป็นทาน ให้อภัยทานนั่นเป็นเครื่องสนองตอบแทนซึ่งกันและกัน"ทานนั้นมันมีหลายอย่าง เหลือที่จะคณานับแต่ความเป็นจริงแล้ว ถ้าหากมีเจตนาหวังดี ปรารถนาความสุขให้กับคนอื่นอันนั้นให้ชื่อว่าให้ทานโดยแท้"จะให้ของน้อยก็ดี จะให้ของมากก็ดี ให้ของหยาบของละเอียดไม่เป็นปัญหา ด้วยเจตนานั้นเป็นของใหญ่ เป็นของมากเอง ทานจึงค่อยมีประโยชน์อย่างนี้ ทานนั้นเป็นเครื่องบำรุงน้ำใจให้คนใกล้ชิดสนิท .. "]

"#ทาน_การให้"
"ความเมตตาปรารถนาหวังดี อันนั้นแหละได้ชื่อว่า ให้ทานโดยแท้"
เขาทำทาน เขาปรารถนาหวังดีแก่เรา
เราแผ่เมตตาถึงเขา ก็เรียกว่าให้ทาน ได้ให้น้ำใจเป็นทาน ให้อภัยทาน
นั่นเป็นเครื่องสนองตอบแทนซึ่งกันและกัน
"ทานนั้นมันมีหลายอย่าง เหลือที่จะคณานับ
แต่ความเป็นจริงแล้ว ถ้าหากมีเจตนาหวังดี ปรารถนาความสุขให้กับคนอื่น
อันนั้นให้ชื่อว่าให้ทานโดยแท้
"จะให้ของน้อยก็ดี จะให้ของมากก็ดี ให้ของหยาบของละเอียดไม่เป็นปัญหา
ด้วยเจตนานั้นเป็นของใหญ่ เป็นของมากเอง ทานจึงค่อยมีประโยชน์อย่างนี้
ทานนั้นเป็นเครื่องบำรุงน้ำใจให้คนใกล้ชิดสนิท .. "
ธรรมโอวาท
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
วัดหินหมากเป้ง อ.ศรีเชียงใหม่ จ.หนองคาย

[ถ้าเรารักตนของเราอย่างแท้จริงแล้วก็ให้มีสติปกครองจิตไว้ไม่ให้คิดชั่ว พูดชั่ว ทำชั่วใส่ตัวเรา ก็เป็นคนคี ดีไปหมดทุกอย่าง มีทาน ศีล ภาวนา แสวงหาทางออกจากทุกข์ มันถึงจะเป็นคนผู้รักตนอย่างแท้จริง และไม่ใช่รักแต่คนเดียวยังรักบิดามารดา รักครูบาอาจารย์ด้วย เราเป็นคนปฏิบัติดีปฏิบัติชอบฝึกฝนอบรมกาย วาจา จิตของเราดีแล้ว ก็แปลว่าผู้นั้นเป็นผู้รักษาพระศาสนาของพระพุทธเจ้าไว้ให้มั่นคงถาวรอยู่ได้ไม่ให้พระธรรมคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสื่อมสูญไปเพราะว่าพระองค์ทรงบัญญัติพระธรรมไว้ให้เอามาประพฤติปฏิบัติกาย วาจา จิตของเรา ไม่ให้มัวเมาหลงใหลอยู่กับกิเลสตัณหานี้จนเกินไป ทรงสอนให้เรามีสติมองเข้ามาดูจิตมันติดข้องที่ไหน เราจะได้แก้ไขตรงที่มันติดข้องอยู่นั้น เพื่อให้มันล่วงลงถึงใจดวงเดิมได้]

ถ้าเรารักตนของเราอย่างแท้จริงแล้ว
ก็ให้มีสติปกครองจิตไว้ไม่ให้คิดชั่ว พูดชั่ว ทำชั่วใส่ตัวเรา
ก็เป็นคนคี ดีไปหมดทุกอย่าง มีทาน ศีล ภาวนา แสวงหาทางออกจากทุกข์
มันถึงจะเป็นคนผู้รักตนอย่างแท้จริง
และไม่ใช่รักแต่คนเดียวยังรักบิดามารดา รักครูบาอาจารย์ด้วย
เราเป็นคนปฏิบัติดีปฏิบัติชอบฝึกฝนอบรมกาย วาจา จิตของเราดีแล้ว
ก็แปลว่าผู้นั้นเป็นผู้รักษาพระศาสนาของพระพุทธเจ้าไว้ให้มั่นคงถาวรอยู่
ได้ไม่ให้พระธรรมคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสื่อมสูญไป
เพราะว่าพระองค์ทรงบัญญัติพระธรรมไว้ให้เอามาประพฤติ
ปฏิบัติกาย วาจา จิตของเรา ไม่ให้มัวเมาหลงใหลอยู่กับกิเลสตัณหานี้จนเกินไป
 ทรงสอนให้เรามีสติมองเข้ามาดูจิตมันติดข้องที่ไหน
เราจะได้แก้ไขตรงที่มันติดข้องอยู่นั้น เพื่อให้มันล่วงลงถึงใจดวงเดิมได้
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
สติควบคุมจิต(๖)
แสดง ณ วัดหินหมากเป้ง พ.ศ.๒๕๑๗

[จงละอารมณ์ที่ยังไม่มาถึงนั้นเสีย เพราะสิ่งที่ยังมาไม่ถึงก็เป็นอนาคตอารมณ์ที่ล่วงไปแล้วก็ เป็นอดีตไป อารมณ์ที่เกิดอยู่ในเดี๋ยวนี้ก็ไม่ควรยึดถือเอา]

จงละอารมณ์ที่ยังไม่มาถึงนั้นเสีย เพราะสิ่งที่ยังมาไม่ถึงก็เป็นอนาคต
อารมณ์ที่ล่วงไปแล้วก็ เป็นอดีตไป
อารมณ์ที่เกิดอยู่ในเดี๋ยวนี้ก็ไม่ควรยึดถือเอา
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี

[ถ้าสติ สมาธิไม่มั่นคง มันก็หลงไปคิดข้องอยู่ใน “กามฉันทะ” มีความรักใคร่ยินดีอยู่ในกาม ถ้าตาเห็นรูปที่ไม่ดี หูได้ยินเสียงที่ไม่เพราะ จิตของเราก็เศร้าหมองขุ่นมัว เรียกว่า “พยาบาท” เจ้าของเพราะว่าไม่มีสติปัญญาจะชำระจิตใจให้สะอาด ถ้าพิจารณาอันใดก็ไม่แจ้งไม่ชัด ดื้อไปหมดอันนี้เรียกว่า “ถิ่นมิทธะ” เมื่อพิจารณาไม่แจ้งไม่ชัดจึงไม่สิ้นความสงสัยได้เรียกว่า “วิจิกิจฉา” คิดข้องอยู่เรื่อย ไปทำบ้างไม่ทำบ้างลูบๆ คลำๆ เรียกว่า “สีลัพพตปรามาส” เพราะว่าจิตมันเกี่ยวเนื่องอยู่ในกาม มันก็เป็นนิวรณ์ข้องอยู่ใน “กามฉันทะ” มีความรักใคร่ยินดีอยู่ในคนในตัว หลงถือเอาไว้ เดี๋ยวมันก็เกิดทุกข์ขึ้น เดี๋ยวมันก็เกิดสุขขึ้น เดี๋ยวมันก็เฉยๆ เดี๋ยวก็จำโน่นจำนี่ จำอคีตอนาคต จำผิดจำถูกเอามาปรุงมาแต่งว่าดีว่าชั่ว มันหมุนกันอยู่เกี่ยวข้องกันอยู่ในกาม จึงได้เรียกว่า “นิวรณ์ห้า” เพราะว่ามันเกี่ยวข้องกันอยู่ทั้งห้าอย่าง มันจึงไม่โยกคลอน ถอนได้ยากที่สุด “หากว่าจิตมันยังหลงยืดหลงถือว่าตัวกูของกูอยู่แล้วก็แปลว่าจิตของเรายังมีภพมีชาติอยู่ต่อไป เพราะว่าเราไม่ได้แก้ไขกันให้ทันเวลาไว้ก่อนตั้งแต่ยังไม่แก่ไม่เจ็บ”]

ถ้าสติ สมาธิไม่มั่นคง มันก็หลงไปคิดข้องอยู่ใน “กามฉันทะ” มีความรักใคร่ยินดีอยู่ในกาม ถ้าตาเห็นรูปที่ไม่ดี หูได้ยินเสียงที่ไม่เพราะ จิตของเราก็เศร้าหมองขุ่นมัว เรียกว่า “พยาบาท” เจ้าของเพราะว่าไม่มีสติปัญญาจะชำระจิตใจให้สะอาด
ถ้าพิจารณาอันใดก็ไม่แจ้งไม่ชัด ดื้อไปหมดอันนี้เรียกว่า “ถิ่นมิทธะ”
เมื่อพิจารณาไม่แจ้งไม่ชัดจึงไม่สิ้นความสงสัยได้เรียกว่า “วิจิกิจฉา”
คิดข้องอยู่เรื่อย ไปทำบ้างไม่ทำบ้างลูบๆ คลำๆ เรียกว่า “สีลัพพตปรามาส”
เพราะว่าจิตมันเกี่ยวเนื่องอยู่ในกาม มันก็เป็นนิวรณ์ข้องอยู่ใน “กามฉันทะ”
มีความรักใคร่ยินดีอยู่ในคนในตัว หลงถือเอาไว้
เดี๋ยวมันก็เกิดทุกข์ขึ้น เดี๋ยวมันก็เกิดสุขขึ้น เดี๋ยวมันก็เฉยๆ เดี๋ยวก็จำโน่นจำนี่ จำอคีตอนาคต
จำผิดจำถูกเอามาปรุงมาแต่งว่าดีว่าชั่ว มันหมุนกันอยู่เกี่ยวข้องกันอยู่ในกาม
จึงได้เรียกว่า “นิวรณ์ห้า” เพราะว่ามันเกี่ยวข้องกันอยู่ทั้งห้าอย่าง
มันจึงไม่โยกคลอน ถอนได้ยากที่สุด
“หากว่าจิตมันยังหลงยืดหลงถือว่าตัวกูของกูอยู่แล้วก็แปลว่าจิตของเรายังมีภพมีชาติอยู่ต่อไป เพราะว่าเราไม่ได้แก้ไขกันให้ทันเวลาไว้ก่อนตั้งแต่ยังไม่แก่ไม่เจ็บ”
 หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
สติควบคุมจิต (๗)
แสดง ณ วัดหินหมากเป้ง พ.ศ.๒๕๑๗

["คนเรา ถ้าหากไม่มีเมตตาหวังดีต่อกันแล้ว มันก็ไม่ผิดแผกจากสัตว์เดรัจฉานเลยเอาแต่ได้ เอาแต่ดีเอาแต่ประโยชน์ส่วนตัวไม่คิดถึงความทุกข์ความเดือดร้อนของคนอื่นก็เหมือนสัตว์ทั่วไป เท่านั้นเอง"]

"คนเรา ถ้าหากไม่มีเมตตา
หวังดีต่อกันแล้ว มันก็ไม่ผิดแผก
จากสัตว์เดรัจฉานเลย
เอาแต่ได้ เอาแต่ดีเอาแต่ประโยชน์ส่วนตัว
ไม่คิดถึงความทุกข์
ความเดือดร้อนของคนอื่น
ก็เหมือนสัตว์ทั่วไป เท่านั้นเอง"

หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
วัดหินหมากเป้ง