เอาของดีคือ กาย วาจา ใจ
ไปใช้ในทางที่ผิดเลยไร้ค่า
คือหาค่ามิได้ไม่มีผลประโยชน์
นอกจากไม่เป็นประโยชน์แล้ว
ยังเป็นโทษแก่โลกพร้อมทั้งแก่ตัวของเราด้วย
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มที่ ๑

ละ ในปัจจุบัน
วางใจให้เฉยๆ ให้เป็นกลางๆ
นั่นแหละ นิโรธ แล้ว
นั่น นิโรธ ของเรา
เราทำได้อย่างนี้ ทำได้บ่อยๆ
วันหนึ่งจะต้องเป็นของเราแน่นอน
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มมี่๖๙

[การพยายาม ละอารมณ์]

การพยายาม ละอารมณ์ คือ
ละด้วยวิธีสละทิ้งเลย
ก็จัดเป็นการละได้เหมือนกัน
แต่ละได้ไม่เด็ดขาด
พิจารณาอารณ์ที่เกิดขึ้นด้วยอุบายต่างๆ
เห็นชัดแล้วจึงละ นี่เป็นการละได้เด็ดขาด
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
(สนทนาธรรม 29 มี.ค. 20 รหัส 6 หน้า 367)

[#ทำไมคนเราจึงมองไม่เห็นธรรม]

 #ทำไมคนเราจึงมองไม่เห็นธรรม
-----------------------------------------

คำถาม : (พระบุญตา ปสนฺนจิตฺโต ลูกศิษย์หลวงปู่ อดีตเจ้าอาวาสวัดลุมพินี)

" .. เรื่องของธรรมะเป็นของมีอยู่ประจำในตัวของแต่ละบุคคล "จะสูงจะต่ำหยาบหรือละเอียดก็ดี ทำไมคนเราจึงมองไม่เห็นธรรมนั้น" เพราะเหตุใด .. "

คำตอบ :

" .. "เรื่องธรรมะเป็นของเห็นได้ยากเหมือนกัน" ธรรมะมีประจำไม่ใช่เฉพาะบุคคลเท่านั้น แท้จริงธรรมะเป็นของมีอยู่ทั่วหมดในโลกอันนี้ "ที่ท่านเรียกว่ารูปธรรม นามธรรมนั่นเอง"

ที่คนมองเห็นได้ยาก "ก็เพราะพื้นฐานภูมิของใจมันยังมืดอยู่ด้วยกิเลส" ซึ่งไม่สามารถจะรับรองหรือรับเอาธรรมะนั้นมาไว้คิดพิจารณาค้นคว้า ได้แก่ใจยังไม่สงบ "ความสงบของใจเป็นพื้นฐานที่ตั้งของธรรมะ ธรรมะเป็นความสงบ" คือคนเราโดยมากหาธรรมะ มีแต่คิดส่งส่ายออกไปภายนอก

ถึงรู้ก็ตามเถิด "รู้ตามปริยัติที่บัญญัติไว้ในตำรา" หรือว่าพิสูจน์ตามหลักฐานคือศัพท์หรือคำบาลีนั้น ยังไม่ใช่ตัวธรรมะที่แท้จริง เป็นแต่รู้ตามตำรา จะเอามาใช้ให้ได้ประโยชน์อย่างแท้จริงยังไม่ได้ก่อน

ต่อเมื่อรู้ด้วย "ปัจจัตตัง" เฉพาะตนเท่านั้น จึงจะนำเอามาใช้ได้ประโยชน์อย่างเต็มที่ "ฉะนั้นจึงเป็นของเห็นได้ยาก" ..
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
"ถามตอบบัญหาธรรม"

ความมุ่งหมายของศาสนานั้นดี
แต่พวกเราชาวพุทธนั้นกลัว
กลัวความดีของพุทธศาสนา
จะมาชำระล้างกิเลส
ในจิตในใจของตน
โดยมากไม่ค่อยจะยอมชำระ
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มที่๒๙

#ถ้าเรารักตนของเราอย่างแท้จริงแล้ว
ก็ให้มีสติปกครองจิตไว้ไม่ให้คิดชั่ว พูดชั่ว ทำชั่วใส่ตัวเรา
ก็เป็นคนคี ดีไปหมดทุกอย่าง มีทาน ศีล ภาวนา แสวงหาทางออกจากทุกข์
มันถึงจะเป็นคนผู้รักตนอย่างแท้จริง
และไม่ใช่รักแต่คนเดียวยังรักบิดามารดา รักครูบาอาจารย์ด้วย
เราเป็นคนปฏิบัติดีปฏิบัติชอบฝึกฝนอบรมกาย วาจา จิตของเราดีแล้ว
ก็แปลว่าผู้นั้นเป็นผู้รักษาพระศาสนาของพระพุทธเจ้าไว้ให้มั่นคงถาวรอยู่
ได้ไม่ให้พระธรรมคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสื่อมสูญไป
เพราะว่าพระองค์ทรงบัญญัติพระธรรมไว้ให้เอามาประพฤติ
ปฏิบัติกาย วาจา จิตของเรา ไม่ให้มัวเมาหลงใหลอยู่กับกิเลสตัณหานี้จนเกินไป
ทรงสอนให้เรามีสติมองเข้ามาดูจิตมันติดข้องที่ไหน
เราจะได้แก้ไขตรงที่มันติดข้องอยู่นั้น เพื่อให้มันล่วงลงถึงใจดวงเดิมได้
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
สติควบคุมจิต(๖)
แสดง ณ วัดหินหมากเป้ง พ.ศ.๒๕๑๗

#นักปฏิบัติ อย่าเพิ่งมุ่งหมายให้มันสูงเกินไป เรามุ่งหมายแต่เพียงว่าในธรรมวินัยที่เราจะต้องปฏิบัติ จะต้องประพฤติ จะต้องให้อยู่ในขอบเขตในธรรมวินัยนี้เท่านั้นก็เพียงพอก่อนคือว่า
ที่เราเป็นภิกษุ สามเณร ให้รักษาฐานะของเราให้เต็มเปี่ยมบริบูรณ์เสียก่อน อย่าไปมุ่งเกินไป เมื่ออันนี้เต็มเปี่ยมแล้ว ให้เกิดศรัทธาพอใจเลื่อมใส ยินดียิ่งในข้อวัตรปฏิบัติ ในความประพฤติของตนนั้น อยู่ในขอบเขตของธรรมวินัยนั้น เอาเท่านั้นเสียก่อน
อุบาสกอุบาสิกา ก็เหมือนกันนั่นแหละ ครั้นหากว่าเขาปฏิบัติอยู่ในขอบเขตของอุบาสกอุบาสิกา ไม่เกินขอบเขต ไม่ล่วงเลยขอบเขต และไม่ลดหย่อนต่ํากว่าอุบาสกอุบาสิกาสมบูรณ์ในข้อวัตรปฏิบัติของอุบาสกอุบาสิกา นั่นก็เรียกว่าสมบูรณ์แล้ว
ธรรมวินัยอันนี้ อุบาสกอุบาสิกา ภิกษุสามเณร ต่างคนก็พากันรักษาหน้าที่ของตนให้สมบูรณ์บริบูรณ์ทุกประการ นี้ก็เรียกว่าบํารุงพระพุทธศาสนา เชิดชูพระพุทธศาสนาให้เจริญงอกงามเพียงพอแล้ว อย่าไปมุ่งหมายเกินไป โดยเฉพาะภิกษุสามเณรเห็นว่า เป็นผู้ปฏิบัติเคร่งครัดหรือสูงกว่าอุบาสกอุบาสิกา จะให้ดียิ่งขึ้นไป อันนั้นเป็นความเข้าใจผิด บางทีอุบาสกอุบาสิกาปฏิบัติสมบูรณ์บริบูรณ์ในหน้าที่ของตน มีความเชื่อมั่น อาจจะถึงความบริสุทธิ์หรือถึงมรรคผลนิพพานก่อนพระก็ได้ ถ้าพระเรายังย่อหย่อนก็อาจจะไม่ถึงเขาก็ได้
เหตุนั้นจึงว่า ถ้าหากว่ามุ่งหมายปรารถนาเกินขอบเขต แต่ว่าเราไม่รักษาความดีความงาม ไม่รักษาศรัทธาความเชื่อมั่นของตนให้เต็มสมบูรณ์บริบูรณ์ เมื่อปรารถนาเช่นนั้น มันเกินขอบเขตไป มันจึงได้ชื่อว่า รักษาฐานะของตนไว้ไม่ได้ เมื่อรักษาฐานะของตนไว้ไม่ได้แล้ว คราวนี้พิจารณาไป ทําไปก็เลยย่อหย่อนท้อถอย ไม่เห็นคุณงามความดีของตน ก็เลยท้อถอยย่อหย่อน ก็เลยเสื่อมศรัทธา เลยไม่เป็นผลเป็นประโยชน ์
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
รักษาฐานะของเราให้เต็มที่สมบูรณ์
วันที่ ๖ ม.ค. ๒๕๒๘

กายนี้ได้ชื่อว่า
เป็นที่ตั้งของความยึดถือ
ให้พิจารณาให้เห็นเป็นโทษเป็นภัย
แล้วเบื่อหน่ายในความยึดมั่นเป็นขันธ์
จึงจะพ้นจากทุกข์ได้
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มที่๘๐

[#มาดำเนินอัฏฐังคิกมรรคกิจเป็นไปภายในใจเท่านั้น จึงจะจบสิ้นทุกข์ได้]

ภารกิจในโลกนี้ ใครจะเกิดมากี่ชาติๆ แล้ว ทำให้จบให้สิ้นเป็นไม่มี
ทำไปยังไม่ทันเสร็จ ล้วนแล้วแต่ตายก่อนทั้งนั้น จึงเป็นของน่าเบื่อหน่ายอย่างยิ่ง
ผู้เห็นโทษดั่งนั้นแล้ว #มาดำเนินอัฏฐังคิกมรรคกิจเป็นไปภายในใจเท่านั้น จึงจะจบสิ้นทุกข์ได้
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
บันทึกธรรมภาษิต

[ศาสนาพุทธสอนถึงอัตตา สอนอัตตาเสียก่อนจึงค่อยสอนอนัตตา]

ศาสนาพุทธสอนถึงอัตตา สอนอัตตาเสียก่อนจึงค่อยสอนอนัตตา
อัตตา คือตัวตน ท่านสอนเบื้องต้น ให้พึ่งตนเอง ตนของตนเป็นที่พึ่งของตน
นี่เรียกว่าสอนถึงตัวตน เมื่อสอนอัตตาแล้วให้ ให้คิดค้นถึงตัวอัตตา
ที่เป็นของตนของตัวนั้นมีอะไรเป็นของแน่นอนถาวร
แล้วเป็นตนเป็นตัวจริงไหม คิดค้นไปถึงอัตตาแล้ว ไม่มีอะไรเป็นสาระ
เช่น ขันธ์๕ รูปก็ไม่ใช่ถาวรแน่นอน แก่เฒ่าชำรุดทรุดโทรม ไปเป็นลำดับ
ห้ามไม่ได้ บอกไม่ฟัง  ในผลที่สุดก็ดับสลายหายไป
เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ เป็นนามธรรมก็ทำนองเดียวกัน
เวทนา เกิดขึ้นเพราะมีเหตุปัจจัย เมื่อเหตุปัจจัยไม่มีเวทนาก็หายไป
สัญญา สังขาร วิญญาณ ก็เสื่อมสูญไปหมด
ในผลที่สุดก็ไม่มีสิ่งใดที่แน่นอนถาวร เห็นขันธ์๕เป็นของไม่แน่นอนถาวรถึงจะวางได้
วางนั้นแหละ คือ ตัวอนัตตา ปล่อยวางคือตัวอนัตตาทั้งรูปทั้งนาม
สอนเรื่องภาวนาจิตก็เป็นอนัตตา สอนไม่ได้ห้ามไม่ฟัง ไม่ให้คิดนึกก็คิดนึก
พอเราปล่อยวางไม่ยึดเอามาเป็นของเรา จิตที่คิดนึกส่งส่ายก็เลยหมดเรื่องไป
ถ้าเราไปยึดก็กลายเป็นของเราขึ้นมา ถ้าไม่ยึดก็เลยเป็นอนัตตา
เมื่อถึงอนัตตาเมื่อไหร่แล้วจะรู้สึกด้วยตนเองว่า
อะไรเป็นอนัตตา อะไรเป็นอัตตา เห็นชัดด้วยตนเอง
แต่อัตตาหรืออนัตตานั่นแหละเป็นเครื่องวัดเทียบกันอยู่ตลอดเวลา
ถ้ามีแต่อนัตตาฝ่ายเดียวไม่มีอัตตาเสียแล้ว เราก็ไม่มีเครื่องวัดเครื่องเทียบ
เมื่อไม่มีเครื่องวัดเครื่องเทียบก็ไม่รู้จักว่าอะไรเป็นอะไร
อัตตามีสุขขนาดไหน มีทุกข์ขนาดไหน
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
ปุจฉาวิสัชนาในต่างประเทศ
ณ.ประเทศอินโดนิเซีย  วันที่ 25 ธ.ค. พ.ศ. 2519 – 17 มกราคม พ.ศ.2520

พระพุทธเจ้าทรงสอนให้ขัดเกลาจิตใจของเราไม่ให้คิดชั่ว
ทำความเพียรพยายามคิดแต่ทางดี ทางบุญ ทางกุศล
ผลักดันความชั่วให้มันออกไป
จิตใจให้ผ่องใสอยู่เสมอเป็นสุข
สุขอะไรจะสุขเท่าอันนี้ไม่มี
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มทที่58

[#ทำดีได้ดี]

#ทำดีได้ดี
เราทำดีแล้วความดีของเราย่อมไม่หนีไปไหน
เราเป็นตัวของเองอยู่ดีๆ นั่นแหละ
คนอื่นให้ ก็เป็นการส่งเสริมความดีอย่างหนึ่ง
เขาไม่ให้ ความดีนั้นก็เป็นเราอยู่ดีๆ นั่นเอง
ถ้าพิจารณาได้อย่างนี้ ก็จะเป็นความดีของเราขึ้นอีกขั้นหนึ่ง
ถ้าไปคิดว่า เราทำดีแล้วเขาไม่ให้ความดีแก่เรา
เลยโกรธ คิดน้อยใจ เกิดอิจฉาริษยาอาฆาตพยาบาทแก่เขา
เลยสร้างกิเลสขึ้นมาใหญ่โต กิเลสสร้างกิเลสขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง
แทนที่จะชำระ เลยสะสมให้พอกพูนขึ้นมา
กิเลสคือความเศร้าหมองของใจ เราเห็นง่าย
ความเศร้าหมองที่เห็นง่ายๆ คือ ความโกรธ กลุ้มใจ
ทำให้มืดมิดปิดไม่ให้เห็นความดีของตนและคนอื่น
เขาจะดีสักเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเห็น ไม่ยอมรู้ อันนั้นกิเลสปกปิดไว้
คือ ปิดใจของเรา หุ้มห่อใจของเรา ปัญญาของเรา
ไม่ให้เห็นเรื่องความดีของคนอื่นและสิ่งอื่น
จากพระธรรมเทศนาเรื่อง กิเลส
โดยหลวงปู่เทสก์ เทสรังสี
วันที่ 17 กุมภาพันธุ์ 2520
ณ วัดหินหมากเป้ง อ.ศรีเชียงใหม่ จ.หนองคาย

[ความเห็นของผู้มีกิเลสข้าข้างตัว ยากที่จะเห็นตามธรรมวินัยคำสอนของพระพุทธเจ้าตกลงถ้ามีกิเลสอยู่ในใจของผู้ใดแล้ว ความเห็นของผู้นั้นไม่บริสุทธิ์ใช้ไม่ได้ทางที่พ้นทุกข์ที่แท้จริงนั้น พระพุทธเจ้าทรงสอนให้อบรมใจคนใดได้มาอบรมใจ ใจสงบแล้วทอดธุระปล่อยวางเสียซึ่งสิ่งต่างๆลงในปัจจุบันสงบได้ จะเห็นชัดขึ้นมาภายในเลยว่า ทางนี้เป็นทางเป็นไปเพื่อสันติโดยแท้จริง]

ความเห็นของผู้มีกิเลสข้าข้างตัว ยากที่จะเห็นตามธรรมวินัยคำสอนของพระพุทธเจ้า
ตกลงถ้ามีกิเลสอยู่ในใจของผู้ใดแล้ว  ความเห็นของผู้นั้นไม่บริสุทธิ์ใช้ไม่ได้
ทางที่พ้นทุกข์ที่แท้จริงนั้น พระพุทธเจ้าทรงสอนให้อบรมใจ
คนใดได้มาอบรมใจ ใจสงบแล้วทอดธุระปล่อยวางเสียซึ่งสิ่งต่างๆ
ลงในปัจจุบันสงบได้ จะเห็นชัดขึ้นมาภายในเลยว่า
ทางนี้เป็นทางเป็นไปเพื่อสันติโดยแท้จริง
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
ปุจฉาวิสัชนาในต่างประเทศ
ณ.ประเทศออสเตรเลีย วันที่ 19 พ.ย. – 12 ธ.ค. พ.ศ. 2519

บางคนหรือบางครั้งมองดูในตัวของเรา
ไม่มีเลยสิ่งที่ดี
ศีล๕ ก็ไม่มี ศีล๘ ก็ไม่มี
แล้วจะเอาธรรมที่ไหน
มาตั้งไว้ในจิตในใจของตน
หลวงปู่เทสก์ เทสรํสี
จากหนังสือธรรมะเล่มที่๒๗